Verslag Worldgames of MTB 2011

casey_downhill

Casey NB na de Downhill (foto: Fast Freddie)

Zo! Uw Herpse helden zijn inmiddels al weer thuis en uitgerust van de Worldgames of Mountainbiking in Saalbach-Hinterglemm.

Donderdag 8 september jl. vertrokken de mannen vroeg in de ochtend gepakt en gezakt richting Oostenrijk. De eerste tegenvaller diende zich toen al aan: Fast Freddie had last van steeds terugkerende krampen en spierpijn in zowel bovenbenen als kuiten. Op dat moment werd dat door de overige Linkebäller nog afgedaan als ‘smoesjes’ en ‘het zal de spanning wel zijn’, maar later bleek helaas anders. Om dat mindere gedeelte van het avontuur maar meteen gehad te hebben: Fast Freddie is, tot ieders en vooral zijn eigen teleurstelling, in Oostenrijk niet aan fietsen toegekomen wegens overbelaste beenspieren. Te enthousiast getraind…

Tegen de avond arriveerde de Linkebäller-mobiel in Hinterglemm en werd er meteen geaccrediteerd. Na de spullen gedumpt te hebben in het meest luxueuze hotel van Hinterglemm gingen de jongens op pad om de omgeving te verkennen. Na een fijne nachtrust werd de vrijdagochtend benut om het materiaal allemaal in orde te maken, en door Casey om het benodigde spul te huren om deel te kunnen nemen aan de Downhill-trainingen. Als een ware superman met alle bescherming om zijn lijf begon Casey aan zijn Downhill avontuur, terwijl Koentador ondertussen het XC parcours verkende.

koentador_xc

Koentador tijdens de XC (foto: Sportograf.com)

Inmiddels waren ook alle supporters aangekomen die meteen getuige konden zijn van de eerste wedstrijd: De XC. Vantevoren was al besloten om, met het oog op de marathon op zaterdag, deze wedstrijd alleen te gebruiken als warming-up en een idee te krijgen van de hellingen die te wachten stonden tijdens de marathon. Ondanks waarschuwingen van Koentador besloot Casey als een dolle van start te gaan. Dat kwam hem duur te staan, want het parcours was ontzettend zwaar. Halverwege het eerste rondje werd hij dan ook weer ingehaald door zijn teamgenoot, en na 1 rondje hield NoBrakes het dan ook weer voor gezien. Koentador was wat voorzichter van start gegaan en bleef nog drie ronden op de fiets zitten om het daarna ook voor gezien te houden en met de overige Linkebäller en supporters een terras op te zoeken.

fastfreddie_geblesseerd

De geblesseerde Fast Freddie rust uit (foto: Casey No Brakes)

Het bed werd weer vroeg opgezocht en op zaterdagochtend vroeg werd goed ontbeten, de fietsen nog voor een laatste keer geïnspecteerd en de start opgezocht. Deze start op zich was al een belevenis. Met ruim 950 mountainbikers tegelijk en duizenden mensen langs de kant werd om negen uur het startschot voor de marathon gelost.

In de marathon-briefing de avond ervoor was al gewaarschuwd dat de tijdslimiet voor de 80 km. erg scherp gesteld was. Om 12.30 uur moest iedereen die de 80 wilde rijden het controlepunt op 35 km gepasseerd zijn. Iedereen die later kwam reed verplicht de 44km.

Er was besloten om vooral in de eerste kilometers de krachten te sparen, Casey & Koentador hadden nl. nauwelijks een idee van wat er nog te wachten stond. Prompt werden ze dan ook aan alle kanten voorbijgeraasd door enthousiaste mede-bikers. Maar, de tactiek leek te werken, want toen de eerste beklimming nog maar goed en wel begonnen was reden de helden al die enthousiaste mede-bikers weer net zo vlot voorbij. Deze klim, zo’n 7 km lang, verliep geheel zonder problemen en in de afdaling deed Casey no Brakes zijn naam weer eens eer aan en nam zo een lichte voorsprong op zijn teamgenoot.

In de aanloop naar de tweede klim, maar liefst 10,5 km en daarin ook stukken met stijgingspercentages van boven de 20%(!!), kwamen de teamgenoten weer samen en gezamelijk werd dan ook aan de gevreesde klim begonnen. Na een kilometer of 5-6 begon de hartslagmeter van Casey in het rood te lopen,  terwijl Koentador nog vrolijk de reisgids aan het uithangen was. Casey moest loslaten en Koentador reed zonder problemen door naar de top. Casey had ook nog eens de pech dat na een broodnodige stop bij een verzorgingspost zijn ketting brak. Gelukkig kon deze snel gerepareerd worden, maar inmiddels was het NoBrakes al duidelijk dat hij de tijdslimiet voor de 80 niet zou halen.

koentador_klim

Koentador in de klim (foto: Sportograf.com)

Koentador daarentegen had nog steeds hoop en trapte gestaag door omhoog. De tijd tikte echter minstens zo gestaag door en bij het bewuste controlepunt aangekomen bleek hij een half uur te laat te zijn. Dus zette hij het laatste deel van de tocht in, een redelijk gemakkelijke afdaling terug naar Hinterglemm om als 107e in de masterklasse, maar als eerste Linkebäller, over de streep te komen. Casey volgde een kleine 20 minuten later. De jongens werden uiteraard opgevangen door hun achtergebleven teamgenoot Fast Freddie en de meegereisde supporters, die ook onderweg op verschillende punten hun idolen aangemoedigd hadden. Gezamelijk werd er een dik verdiende Weissbier genuttigd op de, toch nog, goede afloop. Die avond bleef het nog lang onrustig in de plaatselijke Goass-stalle!

Al met al was het een ervaring die niet snel vergeten zal worden. De sfeer, het weer en de organisatie waren perfect. Het parcours van de marathon was schitterend, de verzorging onderweg kon gewoon niet beter. Er is dus al meteen besloten om volgend jaar weer van de partij te zijn, om dan op zeker de 80 km te voltooien. Als de grote motivator van de groep, Fast Freddie, dan ook meerijdt kan die afstand absoluut geen problemen meer opleveren! Hinterglemm, bedankt en tot volgend jaar!!!

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*